هر چه می خواهد دل تنگت بگو
تقدیم به تو
به تو تقدیم میکنم تمام احساسات درونم را
که مشتاقانه تو را طلب می کنند
به تو تقدیم میکنم لحظه لحضه های دلتنگی ام را
که به وسعت تمام روز هایی ست که بی تو سر کردم
و به تو تقدیم میکنم عشق را که در تپشهای قلبم و در اشتیاق
چشمان همیشه منتظرم یافتم
این ارزشمندترین هدیه من به توست
گوشه ای از قلیت پناهش ده و با خورشید مهربانیت نگهبانش باش
همیشه در خاطرم خواهی ماند
گله
سالها همصحبتم بودی و همرازم نبودی
با تو عمری همقفس بودم هماوازم نبودی
باغ بودم بی خبر از من گذشتی گل نچیدی
دل به آواز تو بستم نغمه پردازم نبودی
بر سر بامت نشستم دانه ی شوقم ندادی
خواستم تا پر گشایم بال پروازم نبودی
رازها در سینه پنهان کردم و با کس نگفتم
رفتم آن را با تو گویم محرم رازم نبودی
سوز دل در پرده گفتم ره به آوازم نبردی
ساز یکرنگی زدم دلدار دمسازم نبودی
روز تنهایی به چشمت شعله ی مهری ندیدم
در شب ظلمانی من پرتو اندازم نبودی
بود امیدم همدم آغاز و انجامم تو باشی
فکر انجامم نکردی یار آغازم نبودی
فاصله
زندگیم با تو دووم داره ولی
همیشه تو رویاهام پیش منی
کاش که رویاهام خراب نشه
تا کنار تو باشم واسه همیشه
کاش پیشم بودی عزیز دل
میخوام اسمت و فریاد بزنم از ته دل
فاصله ها امون نمی دن
که واسه یه لحظه فقط یه لحظه تو رو ببینم
می دونم تلخ ندیدن می دونم تنهایی سخته
ولی این دل دیگه عادت کرده
اگه این اشکا نبود
اگه بارونی نبود
دیگه دلتنگی نبود
آه که زیر بارون اشکای من دیده نمیشن
دیگه حتی ابرا واسه اشکای من باریده نمیشن
نویسنده:افسانه
گناه
گناهم چیست که به جرم آن تمام تار و پودم رو به نابودی ست
گناهم چیست که با اشک دیگر جدا نمی شوم
گناهم چیست که تنها شده ام
گناهم چیست که تمام لحظه های من پر از سکوت است
گناهم چیست که قلبم شکست
گناهم چیست که دیگر حتی توان نفس کشیدن در این قفس را ندارم
گناهم چیست که مثل پرنده ی زخمی نمی توانم به آسمان برسم
گناهم چیست که چشمانم روشنایی را نمی بیند
گناهم چیست که احساس زیبای من له شده است
گناهم چیست که نمی توانم فریاد بزنم و شکایت کنم
گناهم چیست که به خاطر آن جز با خاطره زنده نیستم
خدایا مرا ببخش که گناهم آنقدر بزرگ بوده که بخاطر آن هنوز باید
.مجازات شوم
. اما نمی دانم گناهم چیست
نویسنده :افسانه
غریبانه
آسمان برف را بروی زمین می پاشد
و زمین سر تاسر لباس سفید بر تن کرده است
برف ها با رنگ آفتاب سو سو میزنند برف دیگر آب شد و زمین پیدا شد
گل نرگس جان یافته است
چه خبر شد دسته ی پرنده ها در آسمان غوغا می کنند
آه فهمیدم برای حسین شور و شیدا می کنند
و زمین از غم حسین لباس سفید را از تن بیرون کرد
ابر ها می گریند اشک ها جاری ست همچو باران
آسمان دلتنگ و تنها چون تمام ابرها گریان و نالان
امام من یا حسین دل من تنگ شده
آقای مهربونم دل بی قراری میکنه
بگو بگو برای مرحم این دل تنگ چی کار کنم
کبوتران غمگین اند دسته دسته به آسمان پر می زنند
به کجا خواهند رفت؟می رروند به کربلا شایدم پیش خدا
دست هر کدوم یه نامه هست واسه عاشقای کربلا
امام من یا حسین دل من هواتو کرده در عاشورا
بوی کربلا یاد کربلا اون همه غریبی ها اون همه صبوری ها
به یادمه به یادمه همیشه تا همیشه ها همراه منه
وقتی عاشورا می شه دل من بی تابه
وقتی شام غریبونه دل من غمناکه
انگاری می خوام مثل یک کبوتری پر بزنم به کربلا
با همون دل بی تاب با همون دل شکسته
هر چه زودتر بروم پیش آقا
من چی کار کنم خدا چقده دلم گرفتست
کاش که من یک کبوتر بودم دور حرم آقام همیشه پر پر می زدم
چه جوری بغضمو ای خدای مهربون توی این شب غریب خالی کنم
(نویسنده:افسانه)
عشق گمشده
در بهار جاویدان در میان بنفشه های زندگی
با تو می مانم ای یار همیشگی
در میان شوره زار
تا رنگین کمان آسمان من به تو می نگرم
به تو ای دوست به تو ای عشق
هفت رنگ آسمان را هفت رنگ عشق را
من به تو هدیه می دهم
قناری آواز سر می دهد
آفتاب رنگ زردش را بر درختان می پاشد
در میان این همه زیبایی
تو کجا رفتی ای عشق
من تو را گم کردم در خیالم بودی؟
آه من نمیابم تو را زود برگرد زود برگرد
تو می بینی
می بینی رقص پروانه ها را در آسمان
تو می دانی دلتنگی مرا در میان بنفشه زار
آه چه زیباست خنده قشنگ آفتاب
به چه زیباست سروهای شاداب
من صدای رود را می شنوم
رود آنجاست در کنار سبزه زار
عطر یاس در آسمان پیچیده است
اما در میان همه گلهای قشنگ
چون بنفشه گل سنگ
من تو را گم کردم
کاش زود برگردی
کاش زود برگردی
(نویسنده:افسانه)
تنها
....... مرا اینگونه باور کن
کمی تنها
کمی بی کس
کمی از یادها رفته
خدا هم ترک ما کرده
.....خدا دیگر کجا رفته
.......نمی دانم مرا آیا گناهی هست؟
که شاید به جرم آن
غریبی و جدایی هست
دوستی ها چه راحت رنگ می بازند
عشق هم بیرنگ و آرام میمیرد
.......... بدون آنکه بفهمی
عشق در قلبت خاموش می شود
بگو چه چاره کنم
........بگو چه چاره کنم
صدای بغض تو می آید از کرانه ی دور
طنین هق هق من می رود به همره باد
نه در کلام تو یک واژه ی بلیغ سرور
نه در روایت من یک نشان ز گفته ی شاد
.......بگو چه چاره کنم
که من ز چنگ جدایی نمی شوم آزاد
.......بگو چه چاره کنم
که هر چه ناله بر آرم نمی روی از یاد
تو ای ملامت محض
چگونه پر بکشم
که در میان ما کو ه ها و صحرا هاست
بیا ز دور بر احوال خویش گریه کنیم
چرا که فاصله ی ما به قدر دریا هاست
........بگو چه چاره کنم
در آخرین پیغام
به لحظه ی بدرود
ز پیک سیم شنو هایهای غربت من
خدا کند که به دیدار یکدگر برسیم
وگر به من نرسیدی بیا به تربت من
شاید آن روز که سهراب نوشت:
تا شقایق هست زندگی باید کرد خبری از دل پر درد گل یاس
نداشت باید اینجور نوشت:
هر گلی هم باشی چه شقایق چه گل پیچک و یاس
زندگی اجبارست
چه می کشم
در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم
عاشق نمی شوی که ببینی چه می کشم
با عقل آب عشق به یک جو نمی رود
بیچاره من که ساخته از آب و آتشم
دیشب سرم به بالش ناز و وصال و باز
صبحست و سیل اشک به خون شسته بالشم
پروانه را شکایتی از جور شمع نیست
عمریست در هوای تو می سوزم و خوشم
خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست
شاهد شو ای شرار محبت که بی غشم
باور مکن که طعنه ی طوفان روزگار
جز در هوای زلف تو دارد مشوشم
سروی شدم به دولت آزادگی که سر
با کس فرو نیاورد این طبع سر کشم
دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان
لب میگزد چو غنچه خندان که خامشم
هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب
ای آفتاب دلکش و ماه پری وشم
لب بر لبم بنه بنوازش دمی چو نی
تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم
ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار
این کار توست من همه جور تو می کشم
افسوس که عشق جاودانه نیست
عشق گل سرخیست
که طاقت طوفان را ندارد
عشق یک خاطره سبزیست
که از آمدن پاییز می ترسد
شعری است از شهید غلامعلی رجبی :
اگه وابشه یه روزی راه کربلات حسین
من میشم تو عاشقات غلام زوارات حسین
به خدا هر جا که رفتم اربابم تویی
نکنه جدام کنی از صف نوکرات حسین
هر چی سنگم بزنند از در خونت نمیرم
خودمو جا میزنم جزو عزادارات حسین
همه مثل بی کسان زخم زبونم می زنند
بسمه دیگه می خوام بیام به کربلات
شنیدم خیمه ها تو بچه هات آتیش زدند
الهی من بمیرم برای بچه هات حسین
اگه بند بند منو از همدیگه جدا کنند
هی میگم فدات حسین فدات حسین
و به همین مناسبت شعری از سید علی موسوی گرمارودی براتون می نویسم که
درباره ی شخصیت حضرت علی (ع) است که در قالب سپید سروده شده و زبانی
روان ِ شکوهمند و استوار دارد. این شعر ما را با گوشه ای از عظمت و منزلت امام
پرهیزگاران آشنا می کند.
در سایه سار نخل ولایت
خجسته باد نام خداوند نیکوترین آفریدگان که تو را آفرید
از تو در شگفت هم نمی توانم بود 
که دیدن بزرگی ات را چشم کوچک من بسنده نیست
مور چه می داند که بر دیواره ی اهرام می گذرد یا بر خشتی خام
تو آن بلندترین هرمی که فرعون تخیل می تواند ساخت
و من آن کوچکترین مور که
بلندای تو را در چشم نمی تواند داشت
چگونه این چنین که بلند بر زبر ماسوا ایستاده ای
در کنار تنور پیرزنی جای می گیری
و زیر مهمیز کودکانه ی بچگکان یتیم
و در بازار تنگ کوفه...
پیش از تو هیچ اقیانوس را نمی شناختم
که عمود بر زمین بایستد
پیش از تو هیچ خدایی را ندیده بودم
که پای افزاری وصله دار به پا کند
و مشکی کهنه بر دوش کشد و بردگان را برادر باشد
آه ای خدای نیمه شب های کوفه ی تنگ
ای روشن خدا در شب های پیوسته ی تاریخ
ای روح لیلٍة القدر حتی اذا مطلع الفجر
شب از چشم تو آرامش را به وام دارد
و طوفان از خشم تو خروش را
کلام تو گیاه را بارور می کند و از نفست گل می روید
چاه از آن زمان که تو در آن گریستی جوشان است
سحر از سپیده ی چشمان تو می شکوفد
و شب در سیاهی آن به نماز می ایستد
هیچ ستاره نیست که وام دار نگاه تو نیست
لبخند تو اجازه ی زندگی است
هیچ شکوفه نیست کز تبار گلخند تو نیست
چگونه شمشیری زهر آگین
پیشانی بلند تو این کتاب خداوند را از هم می گشاید
چگونه می توان به شمشیری دریایی را شکافت
به پای تو می گریم با اندوهی والاتر از غم گزایی عشق
و دیرینگی غم برای تو با چشم همه ی
محرومان می گریم
با چشمانی یتیم ندیدنت
گریه ام شعر شبانه ی غم توست
هنگام که به همراه آفتاب
به خامه ی یتیمکان بیوه زنی تابیدی
و صولت حیدری را دست مایه ی شادی کودکانه شان کردی
و بر آن شانه که پیامیر پای ننهاد
کودکان را نشاندی
و از آن دهان که هرای شیر می خروشید
کلمات کودکانه تراوید
آیا تاریخ به تحیر بر در سرای خشک و لرزان نمانده بود؟
در احد که گل بوسه ی زخم ها تنت را دشت شقایق کرده بود
مگر از کدام باده ی مهر مست بودی
که با تازیانه ی هشتاد زخم بر خود حد زدی
